Implementing ERP in the cloud, 3 paradigm shifts to take into consideration.

paradigm-shift

Both customers as well as the supporting consultancy companies are facing new challenges when it comes to implementing Cloud based ERP systems such as SAP Business ByDesign and S/4HANA Enterprise Management Cloud. Over the years both parties leaned on old fashioned implementation methodologies and the thought that “everything is possible” and “If we do not have it in the standard we will develop”.

For customers this resulted in extensive investments, long lasting projects and high risk implementations with low customer satisfaction. And most important, a low return on investment and the risk of not meeting the goals as set in the beginning of the project. For the consultancy companies this most of all resulted in a business model that for the bigger part was based on consultancy revenue streams instead of license sales, lots of discussions and even unsatisfied customers. Customer that are not that willing anymore to invest in new functionalities and innovations.

Now with the up rise of Cloud solutions this has changed and both parties are facing a few paradigm shifts they have to cope with and need to adapt to in order to successfully implement a cloud based ERP system.

Paradigm 1: Fit to standard vs Detailed Configuration

As already mentioned both the customers as the consultancy organizations where used to build custom made solutions based on not only available configuration options within the OnPremise solution but also via custom developments.

This is going to change when you implement a Cloud solution. Most of the Cloud ERP solutions are based on Best Practices scenarios and standard end-2-end business processes. Software vendors translated their yearlong experience into proven processes that, in general, fit more than 80% of the processes that the business needs to run their daily operations.

The ability to alter these standard processes to the specific business needs of the customer is present, but limited compared to traditional OnPremise solutions. Therefore, both the customer as well as the consultancy organization that support the implementation need to adapt to this thought.

Do not ask “What do you need?”, but ask “Do you meet the process steps as presented in the standard? And if not, are you willing to adapt to the standard?”. And that’s a big change for those consultants that use their yearlong ingrained traditional consultancy skills.

Paradigm 2: Agile way of life vs Big Bang projects

Consultants talk about reducing implementation lead times and investments for a long time now. But although they use terms like agile and scrum the reality is that most of the implementations are based on full extended scopes and big bang go-live approaches. Now with the rise of Cloud ERP solutions this is finally going to change.

The scope of projects will be lesser than ever giving the customer the possibility to implement in a fast and secure way. After the initial implementation, with a limited scope, customers go into an innovation phase in which they either start to implement additional functionality and/or processes or integrate their system with branch specific applications or apps that are not present in the implemented digital core.

This giving them the flexibility to adapt their solution to specific business needs and making sure that the pressure on the organization in regards to adapting to the change that is ahead is minimized.

Paradigm 3: Automated and Guided vs Expert Driven

As already mentioned, cloud solutions are based on best practices and standard end to end scenarios. Because of this, ERP vendors are able to pre configure the system in an automated and, in the case of SAP Business ByDesign and S/4HANA, even in a guided way. Based on preconfigured Line of Business packages and intelligent questions and answers the ERP solutions will be set up for 70% or more.

This means that the role of the consultant is changing from a module expert, that knows all the bits and bytes of a specific module, to a consultant that supports the customer in embracing the standard end to end processes, creates small customer specific adjustments and extensions, and most of all supports the key-users in their journey to accept the processes where the specific key-users are responsible for in the end. Talking about business outcomes instead of product features is what is most important.

Transformation is needed

The conclusion is that in order to implement a Cloud based ERP environment it is necessary that both customers as well as the supporting consultancy organizations need to transform.

And most of all wonder whether they are willing, and able to make the transition to the cloud and thus answer the paradigms in positive way. If so the future is a prosperous one for both the customer as well as the consultancy organization. If not, they both will ask themselves in a few years what happened and why they missed what is probably one of the last disruptions in IT.

Hein


Posted in Uncategorized | Leave a comment

On the move…

Voor diegene die wel eens bij ons door de straat, of beter, over de ventweg, rijden kan het het niet ontgaan zijn. Ons huis is verkocht. Het bord staat in de tuin met daarop in grote letters “VERKOCHT”.

Het huis waar we bijna 13 jaar met heel veel plezier gewoond hebben krijgt per begin december nieuwe bewoners. Een jong gezin stapt dan over de drempel van wat nu nog onze voordeur is en gaat wonen in wat nu nog ons huis is. En dat voelt toch best wel raar.

Natuurlijk, het was voor ons een bewuste keuze om te gaan verhuizen, de stap te maken naar een andere locatie in Oisterwijk met wat meer woonruimte en bovenal wat meer groen om ons heen.

Maar dan nog, ondanks de euforie van de ophanden zijn de verhuizing, we gaan wel het huis verlaten waar onze kinderen het grootste deel van hun leven gewoond hebben en wij met zijn vieren met heel veel plezier geleefd hebben. En dan heb ik het nog niet over al die fijne buurtbewoners waar we in de loop der jaren een meer dan goed contact hebben gehad.

De eerste kamers zijn al opgeruimd, spullen uit het verleden weggegooid of naar de kringloop gebracht en dozen ingepakt.

Per medio oktober draaien wij het slot van de voordeur van ons nieuwe huis open en stappen wij over de drempel van de toekomst. Na een paar weken van klussen zullen we dan onze spullen verhuizen en sluiten we, begin december, voor het laatst de deur, van ons oude huis.

Verhuizen voelt op de een of andere manier toch wat vreemd aan. Maar, wat zien we er naar uit!

Heinmove2


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Tijd vrijmaken….

Vreemd dat je soms geen tijd kunt vinden voor iets wat je altijd graag gedaan hebt. Dat er altijd wel een reden is om te laten wat je leuk vindt zonder daar een reële verklaring voor te hebben. Vaak denkend “oh ja, vanavond pak ik het weer op”. Om het dan vervolgens toch weer niet te doen. Weken aan de stuk, soms maanden. 

Naar verloop van tijd komt het er dan niet meer van. Is het een gewoonte geworden om het niet te doen. Hoe graag je het ook zou willen, je doet het niet. Je bent het niet meer gewend.

Het is niet te vergelijken met mijn nicotine verslaving die altijd op de loer ligt en in mijn hoofd aanwezig is. Het kleine duiveltje wat maar blijft zeggen: “doe het nu gewoon, doe het vanavond nog”. Voor de zoveelste keer heb ik me geleerd om daar geen gehoor aan te geven. Sinds 4 april van dit jaar ben ik het duiveltje weer te temmen. Hij houdt zich redelijk rustig nu.

Het is ook niet te vergelijken met de drive die ik heb om te gaan hardlopen. Twee tot drie keer in de week. Soms ver, soms een kort rondje, maar altijd nadat het stemmetje in mijn hoofd me heeft gezegd dat ik “moet” gaan. Hoe heerlijk ik me voel als ik na afloop al zwetend mijn statistieken op Runkeeper aan het bekijken ben.

 Het is al helemaal niet te vergelijken met de energie die ik in mijn werk stop. Om samen met het team er het beste van te maken, te groeien en onze gestelde doelen proberen te overtreffen.

Het is met niets te vergelijken. Hoeft ook niet, moet ook niet. Ik pak het gewoon weer op. Vanaf nu, vanaf deze blog. Ik ga weer schrijven.
Hein


Posted in Uncategorized | Leave a comment

1990 – A New Decade…

Als je een vaste 3FM luisteraar bent dan kan het je niet ontgaan zijn. Deze week is het 90’s week. Muziek uit de jaren 90 begeleidt door anekdotes van de luisteraar.

Ik heb altijd gedacht dat de muziek uit die tijd niet veel voor me betekende, maar nu ik zo een paar dagen aan het luisteren ben als ik onderweg ben moet ik bekennen dat het toch wel een feest van herkenning is.

Grappig om te ervaren dat je de meeste nummers direct herkent en vaak ook van voor tot achter mee kunt “zingen”. Nu doe ik dat laatste natuurlijk enkel in de besloten omgeving van mijn auto… ik wil niemand tot last zijn met mijn gezang…

Vandaag hoorde ik een luisteraar op de radio zijn anekdote over een nummer uit de jaren 90 vertellen. Zijn verhaal zette mij aan het denken over wat de jaren 90 voor mij betekend hebben en wat er zo allemaal gedurende die 10 muzikale jaren de revue gepasseerd is.

De zomer van 1990 was fantastisch. Ik studeerde af aan de MEAO en schaakte tegelijkertijd tijdens het examenfeest Ingrid met wie ik nu nog samen (en dolgelukkig) ben. Met recht een fantastische start van de jaren 90. Na de MEAO de stap gemaakt naar de HEAO in Den Bosch.

Dit laatste was geen succes aangezien ik deze opleiding al na een jaar voor gezien hield om verder te gaan op de Hogeschool Utrecht. Uiteindelijk 2 jaar later mijn examen gehaald om vervolgens in augustus 1994 naar het Korps Mariniers te gaan. En dat was, achteraf gezien, toch wel een erg mooi hoogtepunt.

Na het Korps aan de slag gegaan bij verschillende bedrijven om in 1995 de stap naar de IT te maken bij Perfection Automatiseringen in Tilburg. Achteraf gezien ben ik de toenmalige directie nog steeds dankbaar dat ze op zoek waren naar een sales met “ervaring in het verkopen van kopieermachines” en dat ze voor mij gekozen hebben. De stap naar IT en ERP software was gemaakt. Ik ben nog steeds met veel plezier werkzaam in deze industrie.

4 juli 1998, onze trouwdag en de dag dat Dennis Bergkamp de 2-1 maakte tegen Argentinië (en Duitsland uitgeschakeld werd). Onvergetelijke momenten. Behoeft verder geen toelichting lijkt me…. 😉

1999 de geboorte van onze zoon Rik. Een erg bijzonder moment om samen je eerste kind te krijgen. Ik kan me nog herinneren hoe ik me voelde toen ik hem voor het eerst in mijn handen had. Goud!

Al mijmerend komen nog andere voorbeelden van mooie momenten en ervaringen uit deze periode op. Het gaat te ver om deze allemaal op te sommen. Natuurlijk waren er ook verschillende negatieve momenten. Het leven in de jaren 90 was niet altijd leuk. Wat ik wel kan stellen is dat deze periode mij misschien wel het meeste gevormd heeft. Een periode van 10 jaar waarin je evolueert van een (puberende) jongere naar een volwassen man met de daarbij behorende verantwoordelijkheden. Het heeft me gemaakt tot wat ik nu ben. En daar ben ik dankbaar voor.

Het antwoord op de vraag wat mijn favoriete nummer is uit die periode kan ik niet zeggen. Het zijn er gewoon te veel. Wel komt er een album in me op van Soul II Soul genaamd 1990 – A New Decade. Het album is begin 1990 uitgebracht en heeft geruime tijd op nummer 1 te staan.

Zoek het eens op op YouTube of Spotify, luister het af en mijmer zelf eens over wat de jaren 90 voor jouw betekent hebben. Waarschijnlijk komt er ook bij jou een glimlach op je gezicht.

Hein

Korps


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Genieten op een zondagochtend….

“Pap, kun je me morgenvroeg wegbrengen naar het paardrijden?” vraagt mijn dochter. “Natuurlijk, geen probleem” geef ik als antwoord. “Maar dan moet je wel vroeg op, ik moet er al om 08:00 uur zijn….”

Dus vanochtend om 07:30 langs mijn bed om mijn dochter op tijd bij de manege af te zetten. Wat zal ik doen als ik haar afgezet heb? Terug naar bed gaan? De sportschool bezoeken? Of samen met Fritz, onze hond, naar de Kampina in Oisterwijk gaan? Ik kies voor het laatste.

En zo komt het dat ik op zondagochtend, iets na 8 uur in de ochtend de Kampina op loop. Fritz kijkt me met enthousiasme aan. Hij kent het hier. Hij weet dat we een lange wandeling gaan maken door één van de mooiste natuurgebieden van Nederland. En dat op nog geen 5 minuten rijden van thuis.

Schermafbeelding 2014-08-03 om 21.59.42De zon is nog niet zo heel erg lang op. De eerste zonnestralen van de dag prikken door het bladerdak heen en zorgen er voor dat de wilde varens die beschenen worden lichter groen zijn dan de varens die uit het licht staan. Normaal vallen de varens mij niet op. Nu wel. Indrukwekkend en majestueus zoals ze zich in de zon aan me presenteren aan de rand van de meanderende Rosep.

Het bos waar ik doorheen loop is nog nat en damp van de zware regenbui van de dag er voor. De luchtvochtigheid is hoog en zorgt er voor dat het bos ruikt zoals het hoort te ruiken. Ik kan niet uitleggen wat dat precies is, maar die gene die zelf ook vaker naar het bos gaan weten wat ik bedoel.

Binnen een paar minuten zijn mijn schoenen door en door nat van de dauw die nog op het gras ligt. Ik bedenk me dat ik dit wel had kunnen weten en beter mijn wandelschoenen had aan kunnen doen. De dauw in het veld heeft ook zo zijn voordelen. De spinnenwebben die in de nacht gemaakt zijn hangen vol met dauwdruppels. Het spinnen rag is uitgezakt door het gewicht van deze kristallen van de natuur. Wachtend tot ze verdampt zijn door de warmte van de zon en de webben weer strak staan om voor voedsel te zorgen voor de spin die zo veel tijd besteedt heeft om het de val te maken.

Schermafbeelding 2014-08-03 om 22.00.42Zowel Fritz als ik lopen met onze neus omhoog. Dat doet hij omdat hij alle geuren in het bos in zich op willen nemen en ik doe het om goed om me heen te kunnen kijken. Het spotten van reeën is een sport op zich. Misschien dat we deze ochtend geluk hebben en een aantal reeën te zien krijgen. Zeker gezien het vroeg in de ochtend is, het bos nog rustig is én, en dat is niet onbelangrijk, we tegen de wind in het bos in zijn gegaan.

Na een kwartiertje lopen zie ik beweging in het bos. Op ongeveer 30 meter afstand zie ik een tweetal reeën om elkaar heen dartelen. Ze hebben me niet gezien en ook niet geroken. Ik roep Fritz kort bij me en hurk neer. Voor Fritz  het teken dat er wat te zien is en ik zie hem verstarren als ook hij het tweetal verderop in het bos ziet staan. We kijken naar deze mooie beesten en ik zie dat ze niet zomaar aan het spelen zijn. Een paar seconden later ben ik getuige van een ree die de ander het hof maakt en uiteindelijk mag bestijgen. Love is in the air, ook op de Kampina. We staan weer op en lopen verder, het verliefde stelletje alleen latend.

Schermafbeelding 2014-08-03 om 22.01.01Zo dolen we verder over de Kampina. Genietend, zowel van de natuur als van de eenzaamheid die je bekruipt als je om je heen kijkt en enkel bossen en heide ziet, geen mens te bekennen met uitzondering van een incidentele hardloper die zijn conditie op pijl houdt. Genietend van de mierenhoop aan de rand van het pad opgebouwd uit vele tienduizenden dennennaalden. Genietend van de sporen in het zand. Voetstappen van mensen, die ene opmerkelijke blote voet in de modder en de vele pootafdrukken van dieren die alle kanten op gaan, vaak niet wetend waar naar toe. We kennen hier de weg en voelen ons één met de natuur.

Deze zondag is mooi begonnen, we genieten!

Hein


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Jan… a votre sante!

Bij je met bloemen overgoten kist ligt een boek. Een idee van je kleindochter Judith. Een directe uitnodiging om de blanco pagina’s te vullen met gedachten over jou nu je er niet meer bent. Overleden op 30 maart om 14:05 te Turnhout, 71 jaar ben je geworden….

Het heeft me even tijd gekost voor ik wist wat ik op de voor mij gereserveerde blanco pagina wilde schrijven. Nu, twee weken later, denk ik dat ik het weet.

24 jaar geleden leerden we elkaar voor het eerst kennen. Ik een jonge snuiter die achter je dochter Ingrid aan zat tijdens de voorbereidingen van een examenfeest. 20 jaar oud was ik en vol ambitie en gedrevenheid.  En jij, de trotse zakenman, een echte “self-made man”,  die lange uren maakte in zijn eigen bedrijf. Hard werken gecombineerd met je passie voor de paardensport en het vertier wat daar bij hoorde. Hard werkend, maar zeker ook genietend van het goede leven wat dit werken jou en Gerry opgeleverd had.

Terugkijkend op die eerste jaren dat we elkaar kenden denk ik dat ik kan stellen dat we toen beide de kat uit de boom keken. Elkaar aan het aftasten waren om te beoordelen wat voor vlees er nu werkelijk in de kuip zat.

We hadden geen lange gesprekken of discussies, dat zat niet zo in je karakter, maar wisten meestal vrij snel tot de kern van de zaak te komen. Al moet ik zeggen dat je soms wel erg eigenwijs en volhardend in je standpunten was en het vaak niet met me eens was.

Grinnikend, met de pretlichtjes in je ogen, zat je me dan uitdagend aan te kijken. Nu terugkijkend ben ik er zeker van dat dit soms, en misschien wel vaak, gespeeld was. Niet om me op de kast te jagen, maar wel om te toetsen of ik tegen een stootje kon.

Met het verloop van de jaren veranderde de manier waarop we met elkaar omgingen. Ik weet niet of het kwam omdat je zag dat we, Ingrid en ik, het wel goed deden. Onze eigen weg gevonden hadden, maar zeker ook de paden bewandelend zoals jij dat zelf gedaan zou hebben. Je zou het nooit zelf rechtstreeks gezegd hebben, maar ik weet dat je trots was op niet alleen Ingrid, maar zeker ook Monique, je kleinkinderen, Ad en hopelijk ook op mij.

De laatste 3 jaar van je leven waarin bijzonder. Het nieuws dat je kanker had sloeg bij iedereen in als een bom. Hoe verdrietig we allemaal ook waren, je wist ons allemaal een hart onder de riem te steken. Enerzijds door het ziek zijn te bagatelliseren en anderzijds om je beter voor te doen dan je je daadwerkelijk voelde.

We zagen het wel, de strijd die je leverde, maar lieten je het maar doen op de wijze waarop je het deed. Gewoon omdat we allemaal wisten dat dit jou manier was om met die vreselijke ziekte om te gaan.

Hoe passend is dan ook de wijze waarop je uiteindelijk gegaan bent. Geen dramatische taferelen of emotionele gesprekken met een sterke man verzwakt door de kanker. Op donderdag spraken we nog met elkaar en hielp ik je samen met Rik je bed in op de palliatieve afdeling waar je lag. Een dag later was je niet meer aanspreekbaar en begon je aan je laatste paar dagen.

10 dagen heb je er uiteindelijk over gedaan om te gaan. Niet om dood te gaan, maar om te sterven. 10 dagen waarin ik regelmatig langs je bed heb gezeten en heb kunnen zeggen, soms hardop en soms in mezelf, wat ik wilde zeggen, je heb kunnen bedanken voor wat je voor ons gedaan hebt en uit te spreken dat ik blij ben je gekend te hebben.

Het gaat je goed Jan, a votre sante!!Jan

“Tracing your footprints in the sand
Trying to walk like a man”  
(Bruce Springsteen)

Hein


Posted in Uncategorized | 2 Comments

78 miljoen…

Afgelopen week heb ik het nieuwe album van Bruce Springsteen geluisterd. Het album heeft als titel “High Hopes” meegekregen en kent naast een groot aantal nieuwe nummers tevens een drietal al eerder uitgebrachte nummers. Hierbij springt de volledig nieuw gearrangeerde versie van “The Ghost of Tom Joad” er absoluut boven uit.

Daar waar het origineel ,op het gelijknamige album uit 1995, bijzonder ingetogen gebracht wordt met een erg mooie mondharmonica partij, staat de versie op het nieuwe album als een huis. Dit komt niet alleen door de krachtige gitaarpartijen, maar zeker ook door de stem van Tom Morello, maar dat terzijde.

“The Ghost of Tom Joad” is een typisch Springsteen nummer. Springsteen die zijn inspiratie uit het dagelijks leven haalt en zich afzet tegen de verschillen tussen arm en rijk met daarbij de directe link naar de binnenlandse- en buitenlandse politiek zoals die door Amerika in de jaren 90 bedreven werd. Als 25 jarige hield ik me in 1995 niet zo bezig met de achterliggende gedachte van de tekst.

Nu, bijna 20 jaar later des te meer. Het valt me dan ook nu pas op dat grote delen van de tekst representatief zijn voor de economische en sociale situatie waarin we ons vandaag de dag bevinden.

Welcome to the new world order
Families sleepin’ in their cars in the Southwest
No home no job no peace no rest
The highway is alive tonight
But nobody’s kiddin’ nobody about where it goes
I’m sittin’ down here in the campfire light
Searchin’ for the ghost of Tom Joad

Ondanks dat we in Nederland, volgens de verschillende beleids- en opiniemakers, uit de crisis zijn ondervinden we in hoge mate de gevolgen van deze crisis. De economie komt nog maar langzaam op gang, de werkloosheid blijft stijgen, bedrijven durven nog niet te investeren en consumenten durven nog niet te consumeren. Daarnaast zijn er in Nederland nog nooit zoveel mensen afhankelijk geweest van anderen om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.

En met name dat laatste zet me aan het denken. Zeker nadat ik op nieuwjaarsdag las dat er iemand in Groningen 30 miljoen euro gewonnen heeft met de Staatsloterij en dat de Postcodekanjer van 48 miljoen in Vrouwenpolder gevallen is. Wel geteld 1 persoon in Groningen en een heel dorp in Zeeland verdelen 78 miljoen euro.

“Welcome to the new world order”, de verschillen worden helaas alleen maar groter.

HeinNew World Order


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Als op een koord….. (deel 2)

Het touw lijkt het niet meer te houden. Het zweet breekt hem uit als hij denkt aan wat de mogelijke gevolgen van zijn val zullen zijn. Alles lijkt voor niets  te zijn geweest. De eerder gemaakte keuzes, de in zijn ogen weloverwogen keuzes waar hij nog steeds voor de volle 100% achter staat, pakken verkeerd voor hem uit.

Hij ziet het gebeuren, kan het rafelen van het touw niet meer tegenhouden. Koortsachtig denkt hij na over hoe hij zich uit deze netelige situatie zal gaan redden. Hoe hij de schade, die hij gaat oplopen, zo beperkt mogelijk gaat laten zijn. Zo min mogelijk schade, zowel voor nu als voor de lange termijn.

Ook vanaf de kant verstommen de stemmen nu. Een enkeling gooit er nog een goed bedoeld advies tegen aan. Een ander verklaard, zonder dat hij daarom vraagt, wat volgens hem de redenen zijn waarom het touw nu lijkt te gaan breken. Het zal allemaal wel, hij wil het niet horen. Niet zij, maar hijzelf staat op het koord en zal er mee om moeten gaan.

Dan breekt het touw en begint zijn val. Hij voelt zich licht in zijn buik en hoofd terwijl hij de diepte in suist. Nog één keer gaan zijn gedachten terug naar het verleden. Dan volgt de berusting, de acceptatie. Hij wacht op de klap….

De klap komt er niet. Het vangnet wat gespannen is doet zijn werk. Het remt de snelheid van zijn val, het vertraagt hem en vangt hem uiteindelijk op. Het zorgt er voor dat hij tot stilstand komt en geeft hem tegelijkertijd het gevoel geeft dat het allemaal niet voor niets is geweest. Dat hij weer door kan gaan. Af kan maken waar hij aan begonnen is. Door kan bouwen aan iets moois.

Dan raapt hij zijn spullen bij elkaar, schudt het stof van zijn jas, kijkt nog één keer achterom en begint aan de klim terug naar boven, zijn toekomst tegemoet. En wat betreft de schade? Ach, die deuk in zijn ego komt hij wel te boven. Het vormt hem, net zoals de grijze haren die hij er gratis en voor niets bij heeft gekregen…

Heinvangnet-foto-fotolia


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ni hao!

Wachten. Wachten en nog eens wachten. Wachten bij het de bagage drop off. Wachten bij de douane. Wachten bij het boarden. En nu wachten tot de techneut van KLM de “storing in het vrachtruim” opgelost heeft. Nou, neem je tijd zou ik zeggen. Kijk alles goed na voordat je groen licht geeft voor vertrek en sluit bovenal alle luiken goed!

Als alles goed gaat, en daar ga ik van uit, land ik over een uurtje of 11 in Xiamen China. 5 dagen in China om samen met een lokale Chinese consultancy organisatie een demonstratie van onze oplossing te geven aan een nevenvestiging van een Nederlands bedrijf. Het is niet voor het eerst dat ik zakelijk op reis ben, maar het is wel voor het eerst dat ik zo ver vlieg om onze oplossingen aan de man te brengen.

Ik ben erg benieuwd naar hoe deze reis gaat verlopen. Zakelijk gezien verwacht ik dat we samen met onze partner een goed verhaal over de bühne zullen gaan brengen. Of er dan uiteindelijk voor ons gekozen gaat worden laat zich niet makkelijk voorspellen. Net als in andere trajecten is ook nu de concurrentie groot.

Waar ik het meest nieuwsgierig naar ben is het land China en haar bewoners. Het verschil in cultuur zal enorm zijn en ik bereidt me dan ook voor op een behoorlijke cultuurschok.

De afgelopen paar weken heb ik me ingelezen in de zakelijke gebruiken van de Chinezen en heb daarbij gemerkt dat de verschillen met ons westerlingen groot zijn en dat bepaalde gebruiken die voor ons normaal zijn daar als onbeschoft beschouwd worden.

Ik heb de meest belangrijkste verschillen in mijn hoofd geprent en hoop van harte dat ik ze me nog herinner bij de eerste ontmoeting met mijn Chinese contactpersonen.

Mocht dat om welke reden dan ook niet lukken dan gooi ik er een vrolijke en wel gemeende Ni Hao uit.

Hein


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Als op een koord….

Voorzichtig de ene voet voor de andere plaatsend verplaatst hij zich over het veel te dunne koord. Het doel is in zicht, maar nog zo ver van hem vandaan. Niets wat hem kan ondersteunen, kan helpen om zijn persoonlijke doel te bereiken. De eerste stap is heel bewust door hem zelf gezet. Alle andere stappen zal hij ook zelf moeten nemen. Hij heeft geen andere keuze.

Om hem heen duizelt de diepte. Een verkeerde stap, een moment van onachtzaamheid kan het einde betekenen. Hij weet het, hij kan er mee om gaan, het helpt hem om nog geconcentreerder zijn doel na te streven, de overkant te halen. Hij zal wel moeten. Verder is er niets.

Vanaf de kant wordt naar hem gekeken. Hij wordt in de gaten gehouden. Niet alleen gecontroleerd, maar zeker ook gestimuleerd en bovenal gemotiveerd om de volgende stap te nemen. Hij glimlacht als hij aan al die goed bedoelde adviezen denkt die hij bijna dagelijks te horen krijgt. Maar weet ook dat hij het is die op het koord staat en niemand anders. Zij zijn niet de gene die vallen als het mis gaat.

Het koord buigt steeds verder door onder zijn gewicht. Zo ver zelfs dat hij zijn doel niet meer kan zien. Twijfel slaat toe. Gespannen. Zowel het koord als hij zelf. Zal het touw hem houden? Hij voelt dat het diepste punt nog niet bereikt is. Het koord waaraan zijn toekomst vast zit moet nog dieper buigen voordat hij over de helft is en weer naar voren kan kijken.

Bewust en weloverwogen bereidt hij in zijn hoofd de volgende stap voor. Tilt zijn voet op en zet hem voor de ander. Weer een stap gezet.

Heinkoorddanser


Posted in Uncategorized | Leave a comment